سه بار كه با چراغ قوه كتاب ، روي پلك هايت نور انداختم و چشمت نپريد ، يعني خوابت عميق شده است . آرام پتو را كنار مي زنم ؛ كف پاهايم را روي چوب هاي سرد مي گذارم و با نوك انگشت هايم دنبال دمپايي هاي پفي پايين تخت مي گردم. پاهايم را نيم دايره بر مي دارم و چشم هايم رامثل زن توي فيلم هاي چارلي چاپلين ، آن قدر گشاد مي كنم تا چشم هاي بسته ات را خوب ببينم. 
جلوي آينه مي ايستم. انگار شبح شبگردي هستم كه به تاريكي آينه ، سايه داده ام. چراغ قوه را زير صورتم روشن مي كنم. نور از گونه هايم بالا نمي آيد و دور چشم هايم مثل ته دو فنجان قهوه تاريك است. جعبه آرايش را باز مي كنم و دختر رقصنده چرخانش را سفت مي چسبم تا صداي موسيقي نپيچد. ابر، ابر به صورتم پودر سفيد مي زنم. مثل هنرپيشه هاي پانتوميم كه پايين يك چشمشان اشك مي كشند و يك طرف لبشان خط مورب لبخند ، مات و بي رنگ شده ام. گونه هايم را صورتي و چشم هايم را سياه مي كنم. انگشتم را به رژ لب مي مالم و روي لب هايم مي كشم. موهايم را پف مي دهم و به پشت گوشم ، گل بزرگ هفت پري مي زنم. 
مي روم سر كمد لباس ها. لباس عروسي مادر بزرگ را كه از گنجه لباس هايش برداشته ام مي پوشم. لباسي با برودري دوزي هاي ريز و تور هاي ظريف كم چين كه پايين دامنش را موش ها خورده اند. 
صندلي كنار اتاق را مي كشم تا پاي تخت. تا جايي كه توي تاريكي ، پلك هاي بسته ات را ببينم و نفس هاي كشدارت را بشنوم .- تيك تاك تيك - . روي صندلي مي نشينم. گل هفت پر كنار سرم را صاف مي كنم. پايم را روي پايم مي اندازم. هنوز دمپايي پفي ها را به پا دارم. كفش هاي ديگر صداي جير جير مي دهند. لب هايم را به هم مي مالم و سينه ات را نگاه مي كنم كه بالا و پايين مي رود ...و چشم هاي بسته ات را ، و خط پرانتزي كنار لب هایت را و موهاي عرق كرده ات را. -تيك تاك تيك - . 
ساعت دو صبح مي شود و هنوز پاي زيري من خسته نشده. مژه هايم را تند تند به هم مي زنم ، چین هاي لباسم را مرتب مي كنم و به پلكها و چروك هاي سطحي كنار چشم هايت نگاه مي كنم - تيك تاك تيك -ساعت سه مي شود. چشم هايت همان است كه بود. گاهي پهلو عوض مي كني و من گردنم را كش مي دهم تا ببينمت. ساعت چهار مي شود - تيك تاك تيك - . پاي زيري ام خواب رفته و به پاي رويي چسبيده است. آرام اين يكي را روي آن يكي مي اندازم. حتي پلك هايت نمي پرد. آرام و منبسط است. انگار هيچ وقت ، هيچ شب خواب نمي بيني - تيك تاك تيك - ساعت پنج مي شود. لب هايت را ليس مي زني و نفس عميق تري مي كشي و گردنت را مي خاراني. ساعت شش مي شود. همه چيز مثل قبل است. مثل همه اين سال هايي كه شب ها بيدار شده ام و و بي حركت روي صندلي نشسته ام و تماشايت كرده ام. حتي نمي دانم از کی عادت کردم به تن خوابت ساعت ها خیره شوم . وقتي سر تا پايت را ورانداز می کنم و تند تند پلك مي زنم ، فكر مشخصي ندارم. فقط نگاه مي كنم. ساعت هفت مي شود. هفت ها بيدار مي شوي. صندلي را خر خر كنان مي كشم و سر جايش مي گذارم. لباس عروسي مادر بزرگ را از سرم بيرون مي كشم و زير بلوز هاي تا كرده كمد مي چپانم. سنجاق ها را مي كنم و دستم را توي موهايم مي برم و به هم مي ريزم. رژ لب و چشم ها را با پشت دستم ، پاك مي كنم . يقه لباس خواب نخي را پايين مي كشم و دمپايي پفي ها را از پا در می آورم و مي خزم زير پتو و بي حركت مي مانم. 
ساعت كو كو مي كند و زود مي پري . شل و گيج بلند مي شوي و موهايت را بالا مي زني. هميشه وقتي از اين طرف تخت به آن طرف مي روي نگاهم مي كني. من ساعت هاست كه خوابم ! تلو تلو خوران در حمام را باز مي كني. 
زير پتو چشم هايم را باز مي كنم. براي فرداباید باتری چراغ قوه را عوض كنم و زير چهار تا پايه صندلي هم يك دستمال نو ببندم. دستمال هاي قبلي ساييده شده . سال هاست ، سايه تئاتر پوچي من روي پرده اتاق مي افتد و من شب به شب بي بديل تر مي شوم.

نوشته شده توسط هانیه بختیار در پنجشنبه 16 تیر1390 | موضوع: